Het werk van Dominique Genin verlegt de fotografie voorbij haar traditionele rol als instrument om een ogenblik vast te leggen. In plaats daarvan zoekt hij naar manieren om duur en tijdservaring uit te
drukken, door beelden te creëren die worden gekenmerkt door ambiguïteit, instabiliteit en beweging. Zijn foto's functioneren als spiegels die de toeschouwer uitnodigen om toegang te krijgen tot een andere werkelijkheid en die zelf mee vorm te geven.

Hij verwerpt het idee van een vaste, monoculaire blik. Voor hem zijn de ogen voortdurend in beweging en is de werkelijkheid een voortdurende constructie van gewaarwordingen, die zich niet laat reduceren tot één stabiele verschijningsvorm of een louter rationeel begrip.

De verkenning van grensgebieden staat centraal in zijn praktijk. Deze ruimtes scheiden niet; zij vormen juist de plaatsen waar verschillen elkaar het dichtst naderen. Hij brengt tegenstellingen samen: licht dat
uit de duisternis tevoorschijn komt, orde binnen de chaos, onscherpte die de helderheid verruimt,schaduwen die kleur aannemen. Abstractie rekt de werkelijkheid op, terwijl het impressionisme verschuift naar expressionisme. Verhullen wordt een manier van onthullen, en de toeschouwer wordt een actieve deelnemer.

Zijn creatieve proces steunt op meervoudige belichting tijdens het fotograferen en op handgemaakte filters die licht en lijnen vervormen. Door voornamelijk ter plaatse te werken, bouwt hij zijn beelden in real time op via gelaagdheid, maskering en herhaling. Zo hervormt hij de werkelijkheid en verrijkt hij haar met meerdere tijdslagen.

De resulterende beelden blijven bewust open voor interpretatie. Door onvoorspelbaarheid te omarmen en toeval binnen een gecontroleerd proces toe te laten, nodigt hij de toeschouwer uit om zijn eigen waarneming opnieuw op te bouwen. Zijn werk ontvouwt zich in uitgebreide reeksen die toestanden, spanningen en zintuiglijke ervaringen onderzoeken.