Het werk van de Belgische kunstenaar Bert Prins grijpt terug naar de basisgedachte van de Pop-Art: het dagdagelijkse om ons heen verheerlijken door het te herleiden tot de essentie in kleur en vorm.

​

De inspiratie die aan de basis ligt van het werk van Bert Prins is zijn biotoop: zijn vrienden, familie, vakantie, TV programma’s, kranten, ... staan model en leveren zich over aan de vivisectie van zijn penseel.

​

Elk werk op zich is een experiment. Niet gebonden door rode draad of thema raakt hij alles uit zijn leefwereld aan, zonder beperking in de keuze van zijn onderwerp. Hierdoor zien we bijvoorbeeld ook klassieke doeken van andere schilders (Da Vinci, Rubens, Monet…) in een Pop-Art versie opduiken.

​

De werken zijn naargelang het onderwerp soms statisch, soms vol dynamiek en beweging.

​

Binnen de eerder beperkte Pop-Art scene in België heeft Bert Prins met zijn stijl een eigen plek veroverd. Hij combineert hiervoor de traditionele schilderkunst –acryl op doek- met beelden die hij aan zijn fototoestel ontleent, en digitaal bewerkt tot een attractief ontwerp.

​

Zijn kleurenpalet varieert voortdurend, maar techniek en compositie zijn duidelijk herkenbaar: van dichtbij zien we in elkaar overgaande kleurpatronen, met soms ongegeneerde verftoetsen en borstelstrepen, van iets verder af onthult het schilderij zijn onderwerp voluit.

​

Bert Prins tast de grenzen van de Pop-Art af door bij bepaalde werken zelfs naar het abstracte te neigen: voorbeeld hiervan zijn de lichteffecten in de kermistenten, terwijl op andere werken bijvoorbeeld de paardenmolen  of de botsautootjes zeer herkenbaar verschijnen.